Balkanreis vervolg, deel 2: NKC

Het eerste gedeelte van het reisverslag gaat over de eerste twee weken, het controleren van camperstops in Slovenië. Vanaf 16 mei gaan we verder met de Balkanreis van de NKC die begint op 16 mei.

Donderdag 16 mei, de begindag van de NKC groepsreis door de Balkan-landen. Dus na wat boodschappen in Brezice op naar Kroatië, naar Zagreb. Even na 12 uur waren we op de camping waar we ons plekje kregen. Een rondje gelopen over de camping en met velen een praatje gemaakt. Om 5 uur was er een borreluurtje, gedeeltelijk in de regen. Maar luifels doen wonderen. Daarna om 7 uur de gezamenlijke maaltijd in het restaurant van de camping. Met een visgerecht of een vleesgerecht. Voorafgegaan door een courgettesoep en afgesloten met een toetje. Nog even napraten met een paar mensen en dan naar de camper.

 
Vrijdag is de dag met de minst leuke route. We moeten door Kroatië heen en onderweg is er eigenlijk niets te zien. Vlak landschap met weilanden. Geadviseerd wordt daarom om de snelweg/tolweg te kiezen. Mede ook omdat over de gewone weg bijna alle dorpen aan elkaar vastzitten dus de snelheid ligt dan tussen de 30 en 50 km per uur. Toch hebben we de laatste goede 100 km de tussendoorroute genomen. Anders waren we wel heel snel op de plaats van bestemming in Servië. Op de grens stonden lange rijen vrachtauto’s te wachten maar wij konden doorrijden. We waren binnen drie minuten de grens over. In het dorp Sremska Mitrovica kochten we een simkaart voor een telefoon en een drankje/ijsje. En natuurlijk de plaatselijke dinars. Zo rond half 7 waren we op de camping waar we drie nachten zullen blijven. Pasta gemaakt en verslag geschreven.

Zaterdag 18 mei maken we met een bus een rondreis en –wandeling door Belgrado waardoor we veel over Tito hoorden van de Servische gids. En over het bestaan van de Serviërs door de eeuwen heen. En wat hen overkomen is. Belgrado is best een gezellige stad, de taal is wat ingewikkelder met de cyrillische tekens en de gewone bij ons gangbare letters. Het graf van Tito werd bezocht en de geschenkenkamers. De grote kerk werd bewonderd alsmede het samenlopen van de rivieren Sava en Donau. We kregen het gebruikelijk middageten (cevapci met gebakken aardappel en wat sla) en daarna nog anderhalf uur vrije tijd waarin we wandelden en nog een smoothie dronken. Daarna een uur terug naar de camping waar we even over zes aankwamen. Wat uitrusten, zo hier en daar een praatje maken en dan verslag maken en lezen.
  
Zondag 19 mei gaan we ’s-morgens een wandeling maken door een “natuurgebied”. Weinig indrukwekkend. Coby kiest voor een rondvaart langs de rietvelden. Terug op de camping een broodje en wat zitten om rond drie uur te vertrekken richting Srebrenica in Bosnië-Herzegovina. Onderweg rijd ik nog even de luifel van de camper bij een uitstekend bord. Van de week weer vastzetten. Na een kop koffie, aangeboden door een plaatsbewoner, gaan we naar de overnachtingplaats waar we met het groepje van dertien campers uitgebreid dineren met een heel gezellig groep. Tegen half 11 zijn we weer in de camper om het verslag te maken.

Maandag 20 mei 2024 rijden we het laatste stukje naar het museum / herdenkings gebouw van Srebrenica. Niet iets waar je echt vrolijk van wordt. De film was echt duidelijk over wat er is gebeurd in en bij dit stadje. Na een poosje vertrekken we, door dit land, Bosnië-Herzegovina, waar we ook een postkantoor bezoeken om een envelop voor Sebastiaans zoon te kunnen verzenden met wat kleine problemen. We rijden daarna door een prachtig berglandschap richting onze volgende vakantiestop in Zlatibor. Daar zetten we de luifel weer op z’n plek.

Dinsdag, een toeristisch reisje naar een openluchtmuseum, wel aardig maar niet ingericht zoals wij zijn gewend. Coby ging ook nog even naar een brei-museum en –winkel. We kregen een zeer uitgebreid lunchbuffet met allerlei regionale producten. Daarna naar een grot met een flinke klim naar beneden en door de grot weer flink omhoog met mooie natuurfenomenen. En toen de klimmen naar beneden en weer naar boven naar de bus. Voor sommigen een beetje vermoeiend. Weer terug naar de camper; het was inmiddels ongeveer 4 uur. Een enkeling van de groep ging ook nog in het dorp wat drinken. Beide groepen kregen een flinke hagelbui maar iedereen was binnen. Rond zes uur waren de groepen weer bij elkaar. De avondmaaltijd was een salade met een broodje Bosnisch-Herzegovina salamiworst.
 
Woensdag 22 mei weer een excursie dag. We begonnen met een tochtje door een klein houten, oud dorpje dat best aardig was. Wat rondgewandeld, foto’s gemaakt en een kopje koffie met plaatselijk gebak genomen. Weer een poosje in de bus om te lunchen; bordje groene salade, groentesoep, varkens-stoofvlees met aardappels en groenten en een kersenstrudel. Best aardig. Daarna weer een stukje rijden en dan naar een mooi gelegen treinreis door de bergen. Zo sterk stijgend terrein dat de rails in een 8 was gelegd. Erg bijzonder. Tot halverwege de rit was het prachtig zonnig weer maar daarna begon het aardig te regenen. Iedereen kwam dus flink nat weer in de bus. Rond 5 uur waren we op de camping terug en om 6 uur was het droog. Ik liep nog even naar de Lidl om ham te halen voor ons avondeten.

Donderdag was weer een reisdag. We gingen vandaag van Zlatibor naar Vrnjacka Banja. Maar eerst nog even helpen om een camper weg te slepen. Nog even een kip gekocht bij de Lidl (2,2 kg a € 4,00) om die vanavond te grillen. En dan naar een kerkje onderweg. Daar rondgelopen, koffie gedronken en het kerkje bekeken samen met Rob en Paula. Dan verder naar het volgende bijzondere punt; een oud klooster met heel veel muurschilderingen. De route vandaag was voornamelijk door de bergen; dus een prachtig uitzicht. Alleen de laatste 20 kilometer was aanzienlijk minder interessant; veel stadswerk. Maar de overnachtingscamping was wel de moeite waard. Compleet met zwembad (maar wij hebben niet gezwommen) en een mogelijkheid om de airfryer de kip in twee gedeeltes klaar te maken. Daarna met nog zes anderen gezellig bij onze camper gezeten tot we tegen half 10 gingen opruimen en schoonmaken. En dit verslag maken.
 
Vrijdag 24 mei was een reisdag naar Vranja, Zuid-Servië. We gingen via Davolja Varos, duivelsrotsen. Deze lijken erg op de beroemde Turkse rotsen Cappadocië maar dan een stuk kleiner. Maar het was wel een flinke rit en aardig wat traptreden lopen, ik denk zo’n 800 stuks. Goed dat we getraind hebben de laatste maanden. Dan de laatste kilometers naar Vranja waar we om half zes aankwamen. De kipresten van gisteren gegeten en door een boom geen tv.

Zondag was weer een reisdag. We vertrokken vandaag naar Noord-Macedonië. Onderweg koffie gedronken en gestopt bij een klooster. De grens over en dan het nieuwe land in. Hier zijn bijna alleen cyrillische letters gangbaar. In Servië waren ook onze Latijnse letters in gebruik. De prijzen liggen hier redelijk laag, ook vergeleken met de andere landen waar we doorheen gingen. Vandaar dat we uit eten zijn gegaan voor 20 euro (Salade, Pasta carbonara en kipfiletrolletje en koffie na). Daarna het gewone avondgebeuren dus verslag maken en televisie kijken. Morgen krijgen we een rondrit door Skopje.

Maandag 27 mei een dagje naar Skopje, de hoofdstad van Noord Macedonië. De stad waar in 1963 een gigantische aardbeving was en in 1910 Zuster Theresa werd geboren. Skopje is nogal vol gezet met standbeelden. Daarover verschillen de meningen qua schoonheid. De gids gaf een goede uiteenzetting over de stad en een beetje de rest van het land. We zien haar in Ohrid nog twee dagen en dan horen we nog meer. We gingen door een Bazaar, bekend uit Turkije, en een kerk in de oude stad en daarna naar de nieuwe stad. Daar een kop koffie met bijna Apfelstrudel maar die was op toen wij aan de beurt waren. Daarna verder wandelen door het nieuwe stadsdeel en bezoeken aan het herinneringshuis van Zuster Theresa en dan uit lunchen. Een echt “Joegoslavische” maaltijd met een salade, veel vlees en een aardappel. Dan een poosje vrij om boodschappen oid te doen (brood en beleg kopen) en wat te drinken. Daarna terug naar de camping, daar wat zitten, dutten en even bij buren langs. Nog een eitje gebakken als avondeten en dan tv en verslag maken.

Dinsdag was weer een reisdag. We gingen door of langs Skopje (waar we boodschappen deden) en langs een mooi klooster waar ook een schilder-wedstrijd werd gehouden, door de bergwegen naar het bekende meer van Ohrid. Het was een mooie rit van iets meer dan 200 km. Op de camping kregen we een drankje en een fles wijn. We maakten rijst met sambal goreng kool en cevapcici.
Nog een paar dagen, dan gaan we naar de derde valuta. In Servië hadden we de dinar; die kost ongeveer 86 eurocent per 100 stuks. In Bosnië-Herzegovina was de waarde van de Mark ca. 50 cent. Nu in Noord Macedonië is de waarde van 100 denar ongeveer 1,63 eurocent en vanaf het weekend wordt de waarde van de Albanese Lek ca. 1 eurocent. En er komen nog meer waardes. Straks aan het einde van de reis hebben we vast wel wat bijzondere briefjes in huis.

   
Woensdag hadden we weer een excursie. In twee busjes werden we naar Ohrid gebracht. In de oude stad aan het meer kregen we een mooi kerkje te zien en werd aardig wat verteld over de geschiedenis van de oudste stad waar nog steeds gewoon geleefd wordt. Ook een ruïne van het kasteel van de enige keizer van Noord Macedonië gevolgd door een kop koffie met een gebakje. We zorgen er vaak voor dat we telkens weer bij anderen aan de tafel zitten wat leidt tot leuke gesprekken. We kwamen nog wat oudheidkundige stukken tegen waarna we een stukje voeren over het meer naar het moderne gedeelte van de stad. Daar een lunch in een restaurant van een Nederlands / Macedonisch stel en een uurtje vrije tijd waarin we gezellig kletsten met anderen. Toen weer terug naar de campers met nog wat rusttijd. Als avondeten hadden we een Sloveense soep wat niet echt geweldig was.

Donderdag 30 mei. Vandaag is een glaskunst-vriendin Ivonne, begraven. Een maand na de eerste klachten. Ondanks de drukke dag was dit toch vaak in mijn hoofd aanwezig. Maar het programma van vandaag ging toch door. We gingen weer met busjes naar het meer van Ohrid; een bootreis over dit grote meer. Met bezoek aan een nagebouwd dorp op palen, dat bestond voor de jaartelling. Door de ophaalbare brug goed te verdedigen. Duidelijk wordt ook dit keer dat schoolkinderen in Noord- Macedonië tweemaal per jaar een schoolreis maken naar musea en interessante plaatsen in hun land. En duidelijk was ook dat de jongelui dit niet vervelend vonden. Dezelfde groep kwamen we even later weer tegen in het klooster van Sint Maud waar we naartoe voeren. Een mooi gelegen klooster in een klein stukje Macedonië in Albanië. Nog een klein stukje roeien door een koud bergwater wat ook als een stroom door het meer van Ohrid loopt. Dan een lunch met salade, een stoofvlees met frites en rijst en een stuk baklava. Even verderop dronken wij samen een kop koffie en gingen door toeristenstalletjes een stukje wandelen. Juist aan het eind van deze dag, die tot dan toch heerlijk zonnig was, begon het te regenen. Rustig terug naar de plek waar de boot zou komen. Die kwam ook even later. En toen hield het ook op met regenen. Nog even binnen zitten maar dan weer op het dek. Weer terug over de lengte van het meer naar Ohrid waar we anderhalf uur de tijd hadden voor een ijsje en wat inkopen. Dan met de busjes naar de camping waar we vanaf half 7 nog een tijdje met een gezelschap hebben zitten borrelen. Nog een eitje bakken en dan het avondprogramma.
Vrijdag 31 mei 2024 hadden we een vrije dag. We hebben het rustig aan gedaan. Het dorpje in en daar een kop koffie gedronken onder kikkergekwaak. In het dorp nog even margarine gehaald. Meer ging niet want je kon daar alleen contant betalen. Terug naar de camping, nog even kijken bij de school tegenover ons waar kinderdag werd gevierd en dan eigenlijk alleen maar lezen. Om 4 uur een gezamenlijke borrel en om 6 uur naar het naastgelegen restaurant. Het lamsvlees en vis was allemaal veel te gaar en daardoor smakeloos. Helaas. Terug in de camper het avondprogramma.

Zaterdag 1 juni gaan we naar het volgende land: Albanië. Een rit langs het meer van Ohrid en dan zijn we in Korcë waar we geld halen, een telefoonkaart kopen en een broodje eten. De weg naar de winkels werd gewezen door een kaasboer waar we op de terugweg nog wat kaas en olijven aanschaften. Dan verder naar de overnachtingsplaats Voskopojë. Nog een wandelingetje door het dorp met een kop koffie en dan een gezellig samenzijn met de hele groep met een glaasje. Naast de campers staan er ook wat paarden en koeien op hetzelfde terrein. We eten de sambal goreng kool en hebben het normale avondprogramma.

   
Zondag begon, na de ochtendwandeling van mijzelf, een groepswandeling door het dorp onder leiding van een gids die niet kwam maar een andere gids zou sturen. Die alleen Albanees spreekt. En ook niet kwam. Maar uiteindelijk is het toch gelukt om de bedoelde kerken te bezoeken. De Sint Nicolaaskerk en de boerderijkerk waar een plaatselijk bewoner ons naartoe leidde. Daar was de tweede gids die uiteindelijk alleen het plaatselijke dialect spreekt. Maar het was toch wel interessant. Daarna met een groot gedeelte van de groep nog een kop koffie en dan weer op reis van Voskopje via Korcë naar de huidige plek Leskovic. Het was een mooie route, prachtige uitzichten op en over de flinke bergen. Ik vond dat heerlijk maar sommigen van onze Nederlandse kennissenkring zouden dat niks vinden. Onderweg nog boodschappen doen en koffie drinken. En onderweg kersen gekocht (1,5 kg voor 2 euro) en nog even omringd zijn door een paar honderd schapen op de weg. Al gauw waren ze weer weg. Op de camping is het gezellig en gaan we met veel van de groep uit eten want ze kweken daar forel. We hadden aangename tafelgenoten en een lekkere maaltijd. Met dit keer wel lekkere forel. Om half negen waren we weer thuis voor het gebruikelijke avondprogramma. Maar geen tv dit keer. Coby verwacht geen ontvangst te hebben en bovendien is haar programma al afgelopen.
   
Maandag, een reisdag naar Gjirokaster. We zijn dan al heel dicht bij Griekenland. Het weggetje er naartoe was grotendeels best goed. Alleen een stuk van 18 km was erg slecht. Maar je kon ook kiezen voor een makkelijker, lange route. Wat denk je dat wij kozen? Een slechte weg, soms kon ik wel iets meer dan 20 km per uur rijden maar meestal minder. Maar de uitzichten; echt fantastisch vanaf die SH75. Een stuk route en een kop koffie verder waren we bij de warmwaterbronnen van Benje. Leuk, lekker warm en voor sommigen een beetje enge brug. Ook de rest van de route was erg mooi, Albanië is echt een prachtig land en de mensen zijn erg vriendelijk. Rond 4 uur waren we op de camping. Lekker plekje uiteindelijk en gezellig zitten kletsen met de anderen.

 
Dinsdag 4 juni is weer een excursiedag. We gaan naar Gjirokoster. Er is hier een mooi kasteel, een intacte woning van ruim 300 jaar oud van 3 etages en in deze stad is Hoxha; de vroegere dictator, geboren. De gids die ons daar rondvoerde was ook in Noord Macedonië bij ons en nu in Albanië alweer. Een goede, Nederlands sprekende vrouw. Ze wist veel te vertellen van de oorsprong van de stad met 200 "woningen" in het kasteel. In de loop der jaren is de stad aardig uitgebreid naar ca. 30.000 inwoners. Waaronder een bar waar we met z'n allen (36 personen) koffie dronken. Het oude gedeelte met nauwe straatjes (dus niet meer in het kasteel) is gezellig en toegespitst op toeristen. Klaarblijkelijk wordt dit land qua toeristencultuur beïnvloed door Griekenland en veel door Turkije. Na de ochtend krijgen we tijd om te lunchen en winkels te bezoeken. Daarna, via een winkel om inkopen te doen, weer terug op de camping. Daar zitten kletsen met anderen en aardappeltjes gebakken met boontjes. En als dessert gebakjes die we in Gjirokaster kochten. 

Uploaden met niet geweldige wifi of internet duurt soms wat erg lang. Daarom gaan we nu door met Balkanreis deel 3.